Stereo - Historia wersji

Krzysko o 17:06, 4 sty 2012

2012-01-04T17:06:38Z

Krzysko o 17:05, 4 sty 2012

2012-01-04T17:05:55Z

Krzysko o 16:37, 4 sty 2012

2012-01-04T16:37:51Z

Krzysko o 16:35, 4 sty 2012

2012-01-04T16:35:34Z

Krzysko o 16:32, 4 sty 2012

2012-01-04T16:32:46Z

Krzysko o 16:31, 4 sty 2012

2012-01-04T16:31:24Z

Krzysko o 16:00, 4 sty 2012

2012-01-04T16:00:59Z

Krzysko o 15:59, 4 sty 2012

2012-01-04T15:59:17Z

Krzysko o 15:23, 4 sty 2012

2012-01-04T15:23:34Z

Krzysko o 15:23, 4 sty 2012

2012-01-04T15:23:17Z

@@ Linia 5: / Linia 5: @@
 *gdy obrazek po stronie lewej jest przystosowany do oka prawego, a po stronie prawej do oka lewego, patrzymy krzyżowo na oba obrazki (ang. ''Side-by-side cross-eyed stereo''), czyli musimy zrobić zeza zbieżnego.
-'''stereogram random dot'''(ang. ''random dot'') jak sama nazwa wskazuje wygląda jak obraz składający się z losowo rozmieszczonych kolorowych kropek. Aby zobaczyć 3D w tego typu obrazie musimy zrobić zeza rozbieżnego. To co zobaczymy może nas trochę rozczarować. Choć obraz jest kolorowy, to obraz w 3D jest tylko półprzezroczysty, ale z bardzo wyraźnymi konturami ukazanego przedmiotu/napisu. Wrażenie dużej głębi uzyskujemy, przez zastosowanie pełnej gamy kolorów dla naszych kropek.
+'''Stereogram random dot'''(ang. ''random dot'') jak sama nazwa wskazuje wygląda jak obraz składający się z losowo rozmieszczonych kolorowych kropek. Aby zobaczyć 3D w tego typu obrazie musimy zrobić zeza rozbieżnego. To co zobaczymy może nas trochę rozczarować. Choć obraz jest kolorowy, to obraz w 3D jest tylko półprzezroczysty, ale z bardzo wyraźnymi konturami ukazanego przedmiotu/napisu. Wrażenie dużej głębi uzyskujemy, przez zastosowanie pełnej gamy kolorów dla naszych kropek.
 '''Anglif''' (ang. ''Anaglyph stereo'') składa się z dwóch obrazów, każdy z nich przystosowany jest dla konkretnego oka, nałożonych na siebie. Ponieważ lewe i prawe oko widzi tą samą rzecz pod nieco innym kontem, anglif wygląda jak nieostre zdjęcie. Aby to zdjęcie zobaczyć w 3D musimy mieć specjalne okulary, w których jedno szkło jest czerwone, a drugie niebieskie. Nałożone na siebie obrazy preferują barwę czerwoną lub niebieską, dzięki temu po nałożeniu okularów, każde oko widzi inną fotografię, a tym samym mamy wrażenie obrazu w 3D. Niestety kolorystyka obrazu jest szarobura.

@@ Linia 1: / Linia 1: @@
-'''Obraz stereo, stereogram, obraz stereoskopowy, obraz 3D''' czy '''obraz trójwymirowy''' te wszystkie hasła dotyczą obrazu przedstawionego na płaszczyźnie, w taki sposób aby odbiorca miał wrażenie trójwymiaru.
+'''Obraz stereo, stereogram, obraz stereoskopowy, obraz 3D''' czy '''obraz trójwymirowy''' te wszystkie hasła dotyczą obrazu przedstawionego na płaszczyźnie, w taki sposób aby odbiorca miał wrażenie trójwymiaru. Takie wrażenie możemy uzyskać na dwa sposoby. Możemy nauczyć się widzieć w 3D specjalne obrazki (potrzebne jest trochę wysiłku i czasu, choć niektórzy nie maja z tym trudności i widzą od razu w 3D), lub za pomocą okularów i specjalistycznego sprzętu bez wysiłku oszukać nasz mózg.
-W wielu programach do mechaniki i dynamiki molekularnej istnieje funkcja pozwalająca pracować w trybie 3D zwanym również trybem stereo.  Tryb ten ułatwia analizę dużych układów molekularnych, gdyż może znacznie poprawić wygląd i zawartość wizualną z wyświetlanych systemów. Zasada wizualizacji trybu stereo, w zależności od programu do modelowania, może być różna.
+'''Side-by-side''' czyli tak zwana '''stereopara''' oznacza, że mamy dwa obrazki. Na każdym z nich jest ten sam widok/rysunek  z nieco innej perspektywy, przystosowany specjalnie dla konkretnego oka. W zależności od układu tych rysunków, czyli gdy obrazek po stronie lewej jest przeznaczony dla lewego oka a a po stronie prawej dla prawego lub gdy obrazek po stronie lewej jest przystosowany do oka prawego, a po stronie prawej do oka lewego, musimy przystosować nasze patrzenie tak aby zobaczyć obraz w trójwymiarze. I tak:
-'''Side-by-side''' czyli tak zwana '''stereopara''' oznacza, że mamy dwa obrazki. Na każdym z nich jest ten sam widok/rysunek/cząsteczka  z nieco innej perspektywy, przystosowany specjalnie dla konkretnego oka. W zależności od układu tych rysunków, czyli gdy obrazek po stronie lewej jest przeznaczony dla lewego oka a a po stronie prawej dla prawego lub gdy obrazek po stronie lewej jest przystosowany do oka prawego, a po stronie prawej do oka lewego, musimy przystosować nasze patrzenie tak aby zobaczyć obraz w trójwymiarze. I tak:
+'''stereogram random dot'''(ang. ''random dot'') jak sama nazwa wskazuje wygląda jak obraz składający się z losowo rozmieszczonych kolorowych kropek. Aby zobaczyć 3D w tego typu obrazie musimy zrobić zeza rozbieżnego. To co zobaczymy może nas trochę rozczarować. Choć obraz jest kolorowy, to obraz w 3D jest tylko półprzezroczysty, ale z bardzo wyraźnymi konturami ukazanego przedmiotu/napisu. Wrażenie dużej głębi uzyskujemy, przez zastosowanie pełnej gamy kolorów dla naszych kropek.
-'''Anglif''' (z ang. ''Anaglyph stereo'') jest najpopularniejszym stereogramem (czyli trójwymiarowym obrazem, do którego oglądania potrzebny jest specjalny sprzęt np. okulary). Anglif składa się z dwóch obrazów, każdy z nich przystosowany jest dla konkretnego oka, nałożonych na siebie. Ponieważ lewe i prawe oko widzi tą samą rzecz pod nieco innym kontem, anglif wygląda jak nieostre zdjęcie. Aby to zdjęcie zobaczyć w 3D musimy mieć specjalne okulary, w których jedno szkło jest czerwone, a drugie niebieskie. Nałożone na siebie obrazy preferują barwę czerwoną lub niebieską, dzięki temu po nałożeniu okularów, każde oko widzi inną fotografię, a tym samym mamy wrażenie obrazu w 3D. Niestety kolorystyka obrazu jest szarobura.
+'''Anglif''' (ang. ''Anaglyph stereo'') składa się z dwóch obrazów, każdy z nich przystosowany jest dla konkretnego oka, nałożonych na siebie. Ponieważ lewe i prawe oko widzi tą samą rzecz pod nieco innym kontem, anglif wygląda jak nieostre zdjęcie. Aby to zdjęcie zobaczyć w 3D musimy mieć specjalne okulary, w których jedno szkło jest czerwone, a drugie niebieskie. Nałożone na siebie obrazy preferują barwę czerwoną lub niebieską, dzięki temu po nałożeniu okularów, każde oko widzi inną fotografię, a tym samym mamy wrażenie obrazu w 3D. Niestety kolorystyka obrazu jest szarobura.
 '''Stereogram z przeplotem''' do tego typu stereogramu potrzebne są ciekłokrystaliczne okulary migawkowe, dobra karta graficzna w komputerze i monitor z wysoką częstotliwością odświeżania (najczęściej monitory kineskopowe, choć wybrane modele monitorów LCD również się nadadzą). Oczywiście wszystkie elementy muszą być ze sobą zsynchronizowane. Zasada działania jest następująca: okulary kilkadziesiąt razy na sekundę zaciemniają raz jedno oko, raz drugie, zsynchronizowany z nimi komputer wyświetla, w zależności od nie zaciemnionego oka, obraz raz dla lewego, raz dla prawego oka, dzięki temu wydaje nam się, ze widzimy obraz w 3D. Obraz jest w pełni realistyczny i bez ograniczeń kolorystycznych. W najnowszych programach do modelowania ten typ stereo jest obecnie wykorzystywany.
 '''Stereoskopia polaryzacyjna''' do tego typu stereogramu potrzebujemy okulary (inne niż opisane wyżej, dobrą karta graficzna w komputerze, dwa rzutniki z filtrami polaryzacyjnymi o prostopadłych względem siebie kierunkach polaryzacji światła, specjalny ekran. Przez okulary, które są spolaryzowane w taki sam sposób jak rzutniki, do każdego oka dociera obraz przystosowany specjalnie dla tego oka. Dzięki temu mamy wrażenie obrazu w 3D o naprawdę wysokiej jakości, możemy go oglądać nawet pod kontem.

← poprzednia wersja		Wersja z 16:37, 4 sty 2012
Linia 1:		Linia 1:
−	'''Obraz stereo, stereogram, obraz stereoskopowy, obraz 3D''' czy '''obraz trójwymirowy'''	+	'''Obraz stereo, stereogram, obraz stereoskopowy, obraz 3D''' czy '''obraz trójwymirowy''' te wszystkie hasła dotyczą obrazu przedstawionego na płaszczyźnie, w taki sposób aby odbiorca miał wrażenie trójwymiaru.
		+	----
		+
	W wielu programach do mechaniki i dynamiki molekularnej istnieje funkcja pozwalająca pracować w trybie 3D zwanym również trybem stereo. Tryb ten ułatwia analizę dużych układów molekularnych, gdyż może znacznie poprawić wygląd i zawartość wizualną z wyświetlanych systemów. Zasada wizualizacji trybu stereo, w zależności od programu do modelowania, może być różna.		W wielu programach do mechaniki i dynamiki molekularnej istnieje funkcja pozwalająca pracować w trybie 3D zwanym również trybem stereo. Tryb ten ułatwia analizę dużych układów molekularnych, gdyż może znacznie poprawić wygląd i zawartość wizualną z wyświetlanych systemów. Zasada wizualizacji trybu stereo, w zależności od programu do modelowania, może być różna.

← poprzednia wersja		Wersja z 16:35, 4 sty 2012
Linia 1:		Linia 1:
−	'''Obraz stereo ~~trójwymirowy~~ obraz obraz 3D'''	+	'''Obraz stereo, stereogram, obraz stereoskopowy, obraz 3D''' czy '''obraz trójwymirowy'''
	W wielu programach do mechaniki i dynamiki molekularnej istnieje funkcja pozwalająca pracować w trybie 3D zwanym również trybem stereo. Tryb ten ułatwia analizę dużych układów molekularnych, gdyż może znacznie poprawić wygląd i zawartość wizualną z wyświetlanych systemów. Zasada wizualizacji trybu stereo, w zależności od programu do modelowania, może być różna.		W wielu programach do mechaniki i dynamiki molekularnej istnieje funkcja pozwalająca pracować w trybie 3D zwanym również trybem stereo. Tryb ten ułatwia analizę dużych układów molekularnych, gdyż może znacznie poprawić wygląd i zawartość wizualną z wyświetlanych systemów. Zasada wizualizacji trybu stereo, w zależności od programu do modelowania, może być różna.

← poprzednia wersja		Wersja z 16:32, 4 sty 2012
Linia 1:		Linia 1:
−	'''Obraz stereo, obraz ~~w trójwymirze,~~ obraz 3D'''	+	'''Obraz stereo trójwymirowy obraz obraz 3D'''
	W wielu programach do mechaniki i dynamiki molekularnej istnieje funkcja pozwalająca pracować w trybie 3D zwanym również trybem stereo. Tryb ten ułatwia analizę dużych układów molekularnych, gdyż może znacznie poprawić wygląd i zawartość wizualną z wyświetlanych systemów. Zasada wizualizacji trybu stereo, w zależności od programu do modelowania, może być różna.		W wielu programach do mechaniki i dynamiki molekularnej istnieje funkcja pozwalająca pracować w trybie 3D zwanym również trybem stereo. Tryb ten ułatwia analizę dużych układów molekularnych, gdyż może znacznie poprawić wygląd i zawartość wizualną z wyświetlanych systemów. Zasada wizualizacji trybu stereo, w zależności od programu do modelowania, może być różna.

← poprzednia wersja		Wersja z 16:00, 4 sty 2012
Linia 6:		Linia 6:

	'''Anglif''' (z ang. ''Anaglyph stereo'') jest najpopularniejszym stereogramem (czyli trójwymiarowym obrazem, do którego oglądania potrzebny jest specjalny sprzęt np. okulary). Anglif składa się z dwóch obrazów, każdy z nich przystosowany jest dla konkretnego oka, nałożonych na siebie. Ponieważ lewe i prawe oko widzi tą samą rzecz pod nieco innym kontem, anglif wygląda jak nieostre zdjęcie. Aby to zdjęcie zobaczyć w 3D musimy mieć specjalne okulary, w których jedno szkło jest czerwone, a drugie niebieskie. Nałożone na siebie obrazy preferują barwę czerwoną lub niebieską, dzięki temu po nałożeniu okularów, każde oko widzi inną fotografię, a tym samym mamy wrażenie obrazu w 3D.		'''Anglif''' (z ang. ''Anaglyph stereo'') jest najpopularniejszym stereogramem (czyli trójwymiarowym obrazem, do którego oglądania potrzebny jest specjalny sprzęt np. okulary). Anglif składa się z dwóch obrazów, każdy z nich przystosowany jest dla konkretnego oka, nałożonych na siebie. Ponieważ lewe i prawe oko widzi tą samą rzecz pod nieco innym kontem, anglif wygląda jak nieostre zdjęcie. Aby to zdjęcie zobaczyć w 3D musimy mieć specjalne okulary, w których jedno szkło jest czerwone, a drugie niebieskie. Nałożone na siebie obrazy preferują barwę czerwoną lub niebieską, dzięki temu po nałożeniu okularów, każde oko widzi inną fotografię, a tym samym mamy wrażenie obrazu w 3D.
		+
		+	'''Stereogram z przeplotem'''
		+
		+
		+	'''Stereoskopia polaryzacyjna'''

← poprzednia wersja		Wersja z 15:59, 4 sty 2012
Linia 5:		Linia 5:
	*gdy obrazek po stronie lewej jest przystosowany do oka prawego, a po stronie prawej do oka lewego, patrzymy krzyżowo na oba obrazki (z ang. ''Side-by-side cross-eyed stereo''), czyli musimy zrobić zeza zbieżnego.		*gdy obrazek po stronie lewej jest przystosowany do oka prawego, a po stronie prawej do oka lewego, patrzymy krzyżowo na oba obrazki (z ang. ''Side-by-side cross-eyed stereo''), czyli musimy zrobić zeza zbieżnego.

−	'''Anglif''' (z ang. ''Anaglyph stereo'')	+	'''Anglif''' (z ang. ''Anaglyph stereo'') jest najpopularniejszym stereogramem (czyli trójwymiarowym obrazem, do którego oglądania potrzebny jest specjalny sprzęt np. okulary). Anglif składa się z dwóch obrazów, każdy z nich przystosowany jest dla konkretnego oka, nałożonych na siebie. Ponieważ lewe i prawe oko widzi tą samą rzecz pod nieco innym kontem, anglif wygląda jak nieostre zdjęcie. Aby to zdjęcie zobaczyć w 3D musimy mieć specjalne okulary, w których jedno szkło jest czerwone, a drugie niebieskie. Nałożone na siebie obrazy preferują barwę czerwoną lub niebieską, dzięki temu po nałożeniu okularów, każde oko widzi inną fotografię, a tym samym mamy wrażenie obrazu w 3D.

← poprzednia wersja		Wersja z 15:23, 4 sty 2012
Linia 4:		Linia 4:
	* gdy obrazek po stronie lewej jest przeznaczony dla lewego oka a a po stronie prawej dla prawego , patrzymy równolegle na oba obrazki (z ang. ''Side-by-side wall-eyed stereo''), i aby widzieć w 3D musimy zrobić zeza rozbieżnego;		* gdy obrazek po stronie lewej jest przeznaczony dla lewego oka a a po stronie prawej dla prawego , patrzymy równolegle na oba obrazki (z ang. ''Side-by-side wall-eyed stereo''), i aby widzieć w 3D musimy zrobić zeza rozbieżnego;
	*gdy obrazek po stronie lewej jest przystosowany do oka prawego, a po stronie prawej do oka lewego, patrzymy krzyżowo na oba obrazki (z ang. ''Side-by-side cross-eyed stereo''), czyli musimy zrobić zeza zbieżnego.		*gdy obrazek po stronie lewej jest przystosowany do oka prawego, a po stronie prawej do oka lewego, patrzymy krzyżowo na oba obrazki (z ang. ''Side-by-side cross-eyed stereo''), czyli musimy zrobić zeza zbieżnego.
		+
		+	'''Anglif''' (z ang. ''Anaglyph stereo'')